UROKLIWE STARE MIASTO w WERONIE cz.2

Pierwsza część spaceru TUTAJ

W niektórych miejscach Werony jakby się czas zatrzymał…… Te chwile oddziaływały najbardziej i najbardziej utkwiły w pamięci. I właśnie poniżej kilka takich magicznych zakątków, skąpanych w słońcu, przeniesionych z przeszłości ;-)

UROKLIWE STARE MIASTO w WERONIE cz.1

Wprawdzie Werona rozczarowała swoim sztandarowym zabytkiem czyli Areną, ale Stare Miasto nas oczarowało. To naprawdę piękne i klimatyczne miasteczko! Poza ścisłym centrum było niewielu turystów, a uliczki i zakamarki zachęcały do zagubienia się w mieście Romea i Julii. Myślę, że Weronę należy zwiedzać właśnie tak- chodząc niezbyt szybko i rozglądając się uważnie by nie przegapić kolejnych ozdobnych drzwi czy pozostałości po rządach Wenecji, które można spotkać na każdym kroku.

RZYM: SANT'ANDREA della VALLE czyli HISTORIA SAMOTNEGO ANIOŁA

Po obejrzeniu barokowej perełki, jaką bez wątpienia jest chiesa di San Ivo [TUTAJ], poszliśmy dalej Corso del Rinascimento aż do kolejnego kościoła. Chiesa di Sant’Andrea della Valle też jest świątynią barokową, ale pomiędzy oglądanym przed chwilą dziełem Borrominiego a nim widać ogromną różnicę. Sant’Andrea wygląda … normalniej J Fasada jest prostsza, bez wklęsłości i wypukłości oraz mniej dekoracyjna. I właśnie owa fasada kryje w sobie ciekawostkę, która obrosła legendą. Ale o tym za chwilę.

STREET ART w NEAPOLU

Neapol ma ugruntowaną renomę miasta trudnego do polubienia ze względu na hałas i odczucia wizualne i estetyczne. Faktem jest, że daleko mu do wymuskanej piękności, a czystość też pozostawia do życzenia, ale na pewno nie można zapomnieć ani na chwilę, że to miasto ŻYJE! Jednym z objawów życia i chęci wyrażenia siebie przez impulsywnych mieszkańców jest street art. W Neapolu raczej nie nastawiałabym się na wielkie, dopracowane murale- choć i takie znalazłam.

OSTATNIE DZIEŁO BERNINIEGO? czyli TAJEMNICE SAN SEBASTIANO na via APPIA ANTICA

W katakumbach i kościele San Sebastian znaleźliśmy się właściwie przypadkiem. Tak naprawdę mieliśmy w planach zwiedzanie podziemnych krypt w San Callisto, ale były zamknięte, więc postanowiliśmy dać szansę Sebastianowi. Katakumby, gdzie niestety fotografowanie jest zabronione, rzeczywiście robiły wrażenie, ale największa niespodzianka czekała w kościele. Wpierw przepiękna rzeźba Sebastiana dłuta ucznia Berniniego, a potem dzieło samego Mistrza!

GIANLORENZO BERNINI- GENIUSZ i ... PLAGIATOR??!

Bernini niewątpliwie był geniuszem, a jego dzieła mają wręcz oszałamiającą siłę oddziaływania do dziś. Jedną z jego najbardziej oryginalnych prac jest Słonik dźwigający obelisk na Piazza della Minerva w Rzymie, tuż koło Panteonu. Popularnie zwany jest on Pulcino della Minerva czyli … kurczaczkiem czy też pisklakiem Minerwy, ze względu na niewielkie, jak na słonia, wymiary i pulchność. Sam artysta nie był do końca zadowolony z efektu swojej pracy, a to ze względu na fakt, iż został zmuszony do poważnej zmiany pierwotnego projektu monumentu.

PALAZZI di VENEZIA vol.7: PALAZZO MOLIN ERIZZO czyli NA TROPIE WENECKIEGO HARREGO POTTERA ;-)

Kolejny wenecki palazzo, który zwraca uwagę mocnym, nasyconym kolorem oraz gotyckimi ozdobami nawiązującymi do słynnego Pałacu Dożów. Palazzo Molin Erizzo znajduje się po prawej stronie Canal Grande. Wpierw należał do rodziny Molin [XV wiek], a po ślubie Cecylii Molin z Giacomo Erizzo w 1650 roku stał się siedzibą rodu Erizzo. Ostatnim z rodziny był niezwykle, wręcz fanatycznie konserwatywny człowiek, który umierając wydziedziczył swojego syna za zbyt nowoczesny strój- czerwoną pelerynę oraz perukę, na którą moda przybyła z Francji. Nie wziął pod uwagę, że nosi on ją, by zakryć bliznę na czole [Harry Potter!!]. Bardziej wyrozumiały był sąd, który nakazał wpłacić synowi 6000 dukatów na cele religijne dzięki czemu mógł zatrzymać palazzo.

Obecnie Palazzo Molin Erizzo jest własnością państwową, którą wydzierżawia, a nawet oferuje możliwość przekształcenia budynku w atrakcję turystyczną bądź luksusowy hotel.

ŁÓDZKIE MURALE v.10: UKRYTE ŹRÓDŁO

Łódź słynie z murali wielkoformatowych, w których specjalizuje się Fundacja Urban Forms. Fundacja nie tylko zaprasza do Polski ciekawych twórców sztuki ulicznej, ale również jest aktywna w portalach społecznościowych oraz lokalnych mediach dzięki czemu kolejne prace są odpowiednio zareklamowane i natychmiast pojawiają się na blogach. Ale w Łodzi można też trafić na street art mniejszego kalibru i szerzej w ogóle nieznany.

PARYSKIE KOŁATKI

Moja ulubiona kołatka z Paryża- misterna na równie pięknych, starych drzwiach.

Były już kołatki rzymskie, czas na te ze stolicy Francji. W Paryżu dominowały takie z prostą rączką do stukania w drzwi oraz ozdobnym, ażurowym okuciem. Szczerze mówiąc wydawało mi się, że są one takie same, ale gdy przeglądałam zdjęcia okazało się, że jednak każda jest nieco inna. Czasami były jedyną ozdobą skromnych portali i wtedy ich elegancja była doskonale widoczna z daleka.

PARYSKIE PORTALE v.1: MARS i MINERWA przy 110 RUE VIEILLE du TEMPLE

Czerwony kolor przyciąga spojrzenie, ale od razu widać też przepiękne rzeźbienia.

Jak już wspomniałam w Paryżu na każdym kroku można spotkać przepiękne kamienice i to nie tylko w charakterystycznym stylu art nouveau. To co bardzo często najbardziej rzuca się w oczy to prowadzące do nich drzwi, często bardzo ozdobne, z rzeźbami, stiukami, giętymi kratami czy płaskorzeźbami w drewnie. Portale wraz z detalami typu klamki zawsze lubiłam, a w stolicy Francji odkryłam prawdziwy raj- często idąc ulicą nie przestawałam fotografować :-)

PARYSKA ART NOUVEAU v.2: EROTYCZNE PODTEKSTY na AVENUE RAPP 29

Jednym z najbardziej szalonych przykładów art nouveau w Paryżu jest bez wątpienia budynek przy avenue Rapp 29. Podobnie jak w przypadku domu przy 151 rue de Grenelle [KLIK] jego autorem jest Jules Aimé Lavirotte wraz z min. Alexandre Bigotem, który zajął się ceramiką. Z kolei bogato zdobiony portal zaprojektował Jean-Baptiste Larrive, a wyrzeźbili Messrs Théobald-Joseph Sporrer, Firmin-Marcelin Michelet oraz Alfred Jean Halou.

Budynek powstał w 1901 roku i natychmiast zdobył nagrodę za najlepszą fasadę Paryża. Wzbudzał on wiele kontrowersji, gdyż był upstrzony erotyczno- seksualnymi aluzjami, które w ówczesnych czasach były zrozumiałe dla każdego i w zależności od podejścia budziły uśmiech lub, u osób bardziej pruderyjnych, oburzenie.